Dit artikel behoort tot de reeks Voorlopers en Meemakers, een serie inspirerende verhalen over onderwijshuisvesting.
Een vloer vol dossiers
Jan Aalberts - Mentorkring Programma Onderwijshuisvesting
Het was duidelijk hoeveel dweilen in je werkkast moesten liggen. Een dweil werd in een jaar afgeschreven. Voor een stofzuiger stond een langere periode. Aan zee stond voor het buitenwerk een kortere afschrijvingstijd dan in het binnenland. Toen ik in 1983 met onderwijshuisvesting te maken kreeg, was alles tot in detail in de jaarlijkse Londo voorgeschreven. Voor ingrijpend onderhoud of nieuwbouw diende je een uitgebreide aanvraag in bij het Ministerie van Onderwijs.
'Had je geluk, dan werd je persoonlijk uitgenodigd om jouw aanvraag te komen bepleiten in dat enorme ministerie in Zoetermeer. Via allerlei gangen liep je langs kleine kamertjes naar het verst gelegen kantoor, waar die ene persoon zat, omgeven door een vloer vol dossiers.'
De detaillering in dit stelsel was niet langer houdbaar, mede omdat bezuinigen haast onmogelijk bleek. Een dweil blijft ten slotte een dweil. Hoewel sindsdien veel veranderd is, kampen we helaas al veertig jaar met financiële dilemma’s op gemeentelijk niveau: valt de keuze op bekostiging van nieuwe lantaarnpalen of een schoolgebouw? Beleid kan op allerlei manieren worden uitgevoerd en elke gemeente trekt zijn eigen plan. In dat moeras biedt het Programma Onderwijshuisvesting handvatten voor bewuste, onderbouwde keuzes en samenwerking. Eindelijk.
